เพื่อน...คือคนแปลกหน้าที่ทำให้เรารู้จักความรัก

นอเเหนือจากคนในครอบครัว...ที่เรารักกันมาตั้งแต่เกิด

เพื่อน..โผล่หัวมาตอนโต..เป็นใครไม่รู้..แต่จู่ๆ วันหนึ่งเราก็รักมันได้

ฉันมองความรักเพื่อน...เป็นความรักที่น่าเคารพยกย่อง

แต่ต้องเป็นเพื่อนแท้ด้วยนะ..เพื่อน..จะรักกันแบบพอดีๆ

ไม่หวง..ไม่หึง..ไม่ต้องการอะไรตอบแทน..เรารักกะันสบายๆ

มีปัญหาปรึกษากัน..มีเรื่องเดือดร้อนช่วยกัน..

มีอะไรไม่สบายใจปรับทุกข์กัน

แต่ในขณะเดียวกัน..ต่างคนก็ต่างมีโลกเป็นของตัวเอง

เธอมีแฟนฉันไม่ว่า...เธอสนุกของเธอไป...

เราต่างยินดีในความสุุขของกันและกัน

ไม่ต้องมาเจอกัน..ก็ยังห่วงกัน..คิดถึงกัน..

ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันอยู่เสมอ

ถ้ามั่นใจว่าเจอเพื่อนแม้แล้ว..เชื่อเถอะว่า..

ไม่ว่าเราจะห่างกันยังไง..เราจะถึงกัน

และเราจะไม่มีวันเลิกคบกัน..เพราะเธอไปมีเพื่อนใหม่..

ต่างฝ่ายต่างมีเพื่อนใหม่..ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้..

มันเป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข 

คนบางคนบอกว่า..คุยกับเพื่อนได้ทุกเรื่อง..

แต่คุยกับแฟน..กับพ่อแม่ได้บางเรื่อง

นี่แหละ..ที่มันเป็นความรักที่ประหลาด..แต่งดงาม

มันมีความเข้าใจ..ไว้ใจ..เชื่อใจ..ในจุดสมดุล 

ลองเอาความรักแบบนี้..ไปใช้กับคนอื่นดูบ้าง..

แล้วเราจะได้รับรักตอบโดยไม่ต้องร้องขอเลย